Περισσότερα:

Η αυλή ήταν τεράστια. Φαινόταν απέραντη στα μάτια μου τότε. Τσιμέντο ήταν θυμάμαι και όποτε έπεφτα χάμω, έπειτα από κυνηγητό με τον Δ., γέμιζαν γρατζουνιές τα γόνατά μου κι έτρεχε αίμα. Δεν έκλαιγα, ποτέ δεν με φόβιζε η όψη του αίματος ούτε κι ο πόνος.Ήταν άδεια σχεδόν. Κάτι μικρά δέντρα με αραιή φυλλωσιά γύρω γύρω, μερικοί θάμνοι που με τσίμπαγαν κάθε φορά που πέρναγα από δίπλα τους κι ένα τραπέζι παλιό με ξύλινη τάβλα και σκουριασμένα σιδερένια πόδια.Στη μια γωνιά ...

Δείτε όλη τη συνταγή στο: http://greekmylittleexpatkitchen.blogspot.gr